Wat weet u over pitabrood?

Arabisch pitabrood heeft een lange geschiedenis en vele variëteiten. Verslaggevers van "Global Times" hebben veel platbroden uit Arabische landen geproefd. Ze hebben hun eigen kenmerken qua smaak, ingrediënten en productiemethoden. Statistieken tonen aan dat sommige Arabische landen problemen ondervinden met de hoeveelheid, het gewicht, de materialen of de levering van het brood, en dat de Arabische wereld een "grote brodencrisis" doormaakt. Als het belangrijkste voedingsmiddel voor de meeste mensen in Arabische landen kunnen hoge broodprijzen politieke en sociale crises veroorzaken.

Grote verscheidenheid aan pitabrood

Pitabrood, als het belangrijkste voedingsmiddel van de Arabieren, verdient die status. Meestal is pitabrood gratis in Arabische restaurants. Arabische platbroden worden gebakken en zijn onderverdeeld in twee soorten: machinaal gemaakt door een pitabroodproductielijn en handgemaakt. Het versgebakken pitabrood bestaat uit een boven- en onderlaag, de buitenkant is verkoold en de binnenkant zacht, stomend en opgeblazen als een kleine leren bal. Verschillende Arabische landen hebben verschillende broden.

Bijvoorbeeld Libanees platbrood, dat erg populair is in verschillende Arabische landen, is plat en stevig, erg taai en heeft een zoete nasmaak. Veel Jordaanse platbroden worden op steen gebakken, hebben ongelijke en kenmerkende vormen en zijn taai bij het eten. Het Marokkaanse platbrood is dik en groot, smaakt erg vullend en geeft een verzadigd gevoel. De Bedoeïenen in Golfstaten zoals de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië zijn nog steeds eenvoudig en gebruiken weggegooide ijzeren emmers om pitabrood te bakken. Hoewel het uiterlijk en de hygiënische omstandigheden niet ideaal zijn, kunnen ze er toch hun honger mee stillen. Naast de traditionele rijstmeel is er ook een soort Egyptisch platbrood dat wordt gebakken met grof meel of met toevoeging van zemelen die ruwe vezels bevatten. Hoewel de textuur wat ruw is, bevat het sporenelementen en is het goed voor de gezondheid.

Wanneer u een Arabier thuis bezoekt, ziet u een mand vol pitabrood in het midden van de tafel, en tientallen grote en kleine borden staan er als sterren omheen. De kleurrijke gerechten op de borden zijn oogverblindend. Er zijn felrode tomatensalade, groene ingelegde komkommerreepjes, frisse sla, gehakte venkel, traditionele Arabische hummus, karakteristieke witte tahini, en zeer fijngehakt rauw lamsgehakt, en allerlei koude gerechten die minder bekend zijn. Om deze "koude vleeswaren" te eten, moet er een brood bij, en het brood speelt de rol van "omlijning en begeleiding". De Arabieren roepen al etend: "Nog wat pitabrood!"

Na het eten van platbroden en koude gerechten worden warme gerechten geserveerd. De meeste vlees- en visgerechten worden gegrild of gebakken. Op dat moment speelt pitabrood een belangrijke rol bij het serveren van gerechten. Sommige mensen eten groenten, anderen eten vlees. Sommige mensen eten uit gewoonte een paar happen pitabrood na het eten van stevige gerechten aan het einde van de maaltijd.

In Egypte stoppen mensen die meer aandacht besteden aan het eten van pitabrood meestal wat "ta'amiya" (een soort vegetarische bonenballetjes in Egypte), gegrild vlees of zelfgemaakte ingelegde zuurkool in het platbrood, gedoopt in een dun gestoofde tuinbonenpuree of hummus, en dan met een beetje zoute, zure en verfrissende olijven. Verslaggevers van "Global Times" komen dagelijks in contact met de lagere klassen die drie maaltijden per dag platbrood eten. Als ze "ful" (tuinbonen) als bijgerecht kunnen hebben, is het leven buitengewoon gelukkig.

In de inheemse Egyptische taal betekent pitabrood oorspronkelijk "leven". Arabieren praten vaak over platbrood. Er is een spreekwoord in Arabische landen: Hoe groot een brood ook is, het is niet groter dan een grote pot. Gebruik de relatie tussen het brood en de pot om een persoon met een groot denkvermogen en een brede visie te beschrijven.

Platbrood: de "barometer" van het leven van mensen

In de meeste Arabische landen heeft de overheid enorme subsidies gestoken in het brood dat verband houdt met het levensonderhoud. Daarom is het brood over het algemeen erg goedkoop, en mensen die financieel worstelen kunnen zich altijd het brood veroorloven. In landen zoals Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon hoeven mensen slechts symbolisch een paar koperen munten neer te leggen om het geurige platbrood te eten. Men kan zeggen dat het brood een "stabilisator" van de Arabische samenleving en een "barometer" van de volksstemming en de publieke opinie is geworden. Een denktankwebsite van een Arabisch land publiceerde onlangs een artikel waarin staat dat de prijsstijging van brood een van de belangrijke redenen was die de "Arabische Lente" in 2011 veroorzaakte.

Vanwege het droge klimaat, frequente oorlogen en snelle bevolkingsgroei hebben veel Arabische landen momenteel te maken met voedseltekorten, waaronder tarwe, en moeten ze grote hoeveelheden buitenlandse valuta gebruiken om basisbehoeften zoals meel te importeren. Egypte is bijvoorbeeld 's werelds grootste tarwe-importeur, koopt elk jaar ongeveer 10 miljoen ton tarwe, en de jaarlijkse subsidie van Egypte alleen al voor platbrood bedraagt meer dan 3 miljard dollar. Zelfs in een agrarisch land als Libanon is de situatie niet optimistisch. Van de granen is tarwe het belangrijkste onderdeel van het Libanese dieet, en elke persoon consumeert gemiddeld 130 kilogram per jaar, wat op de eerste plaats staat van alle soorten granen. In 2017 bedroeg de totale tarweconsumptie in Libanon 770.000 ton, waarvan lokale tarwe slechts 16,9% uitmaakte, en de rest kwam uit import. Tegelijkertijd moet de overheid een enorme hoeveelheid buitenlandse valuta verstrekken om de verkoop van brood te subsidiëren, anders wordt het te duur en veroorzaakt het sterke ontevredenheid en protesten van de bevolking, en de regering verkeert in een precaire positie.

Arabisch pitabrood in de prehistorie

Volgens onderzoek van Arabische geleerden konden prehistorische mensen al 10.000 jaar geleden eenvoudig pitabrood bakken. Historici geloven dat toen het mengsel van tarwe en water op een warme plaats werd achtergelaten om van nature aanwezige gist vrij te laten komen en een gerezen deeg te produceren, de Egyptenaren onverwachts het geheim van fermentatie ontdekten, en het gefermenteerde pitabrood ontstond. Volgens de legende viel een Egyptische slaaf uit het tijdperk van de farao per ongeluk in slaap tijdens het maken van deeg voor zijn meester. Toen hij wakker werd, ontdekte hij dat het vuur voor het bakken van het platbrood was gedoofd en dat het rauwe deeg was gefermenteerd en gerezen. Omdat hij bang was door de meester te worden uitgescholden, stookte hij haastig het vuur op, maar het gerezen deegkoekje op de kachel werd gebakken, en zo was het gefermenteerde platbrood geboren.

Het pitabrood is het rantsoen van de Bedoeïenen in de woestijn. Er wordt gezegd dat de Bedoeïenen de vroegste uitvinders van platbrood waren.

In augustus 2019 ontdekten Israëlische wetenschappers een 4500 jaar oude gist in oude Egyptische potscherven. Naast het gebruik als grondstof voor wijnbereiding, werd oude gist ook gebruikt om brood en platbrood te maken door Amerikaanse biologen en egyptologen, waarmee ze met succes de smaak van pitabrood uit het oude Egypte nabootsten.